Η ανθρώπινη αναπαραγωγή αποτελεί κεντρικό πυλώνα οργάνωσης της κοινωνικής ζωής και προνομιακό πεδίο νοηματοδοτήσεων και ρυθμίσεων του φύλου, της γονεϊκότητας και της οικογένειας. Η ρύθμιση ειδικότερα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής παρότι προβάλλεται  ως ‘ουδέτερο’ πεδίο διεύρυνσης των αναπαραγωγικών επιλογών και των δυνατοτήτων δημιουργίας οικογένειας όταν προσεγγίζεται κριτικά αναδεικνύει τη σχέση δικαίου, αναπαραγωγικών τεχνολογιών και έμφυλων ανισοτήτων στη σύγχρονη Ελλάδα. Στην παρούσα ανακοίνωση εξετάζεται πώς ο ελληνικός νόμος για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, η δικαιολογητική του έκθεση, οι πρόσφατες νομοθετικές τροποποιήσεις και η επικοινωνιακή ρητορική των κλινικών συγκροτούν συγκεκριμένες αντιλήψεις για το φύλο, τη γονεϊκότητα και την οικογένεια. Το επιχείρημα που αναπτύσσεται είναι ότι η ρύθμιση και η ρητορική της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής δεν περιορίζεται στην οργάνωση ιατρικών πρακτικών, αλλά συμβάλλει στη συγκρότηση της μητρότητας ως προνομιακού αν όχι αποκλειστικού τόπου γυναικείας ταυτότητας και ευθύνης. Έτσι, το πεδίο της αναπαραγωγικής τεχνολογίας αναδεικνύεται ως κρίσιμος χώρος κοινωνικής αναπαραγωγής έμφυλων ρόλων και κανονιστικών αντιλήψεων για την οικογένεια στη σύγχρονη Ελλάδα.